Sambungan terputus. Luhan memandang

Sambungan terputus. Luhan memandang nanar ponselnya. Matanya memanas dan sudah berair. Tak terasa matanya itu sudah mengalirkan setetes krystal bening.

Kalimat terakhir yang Taeyeon ucapkan benar-benar menyayat hati. Ia menyesal. Sangat menyesal. Tapi apa yang bisa ia lakukan sekarang?

Nasi sudah menjadi bubur. Semuanya sudah terlambat. Luhan menundukkan kepalanya. Menangisi tragisnya kisah persahabatannya bersama Taeyeon.

.

.

.

Beberapa hari kemudian…



“kau selalu melamun. Ada apa Lu?” tanya paman Jung. Luhan menghela nafas. “gwenchana” jawabnya.

“haishh.. terserah kau saja. Mendiang ayahmu tak akan suka jika kau mengurusi perusahaannya dengan malas-malasan” ucap paman Jung.

“bisakah paman tidak menceramahiku sehari saja? Aku benar-benar tertekan bulan ini” keluh Luhan memijat pelipisnya.

Paman Jung menghela nafas. “aku tidak akan menceramahimu jika kau tak terus-menerus bersifat seperti ini. Mengerti?” ucap paman Jung lalu berlalu dari hadapan Luhan.

“aku mengerti” ucap Luhan pelan saat mendengar suara tutupan pintu. Ia menghela nafas. Sepertinya menghela nafas menjadi hobby nya bulan ini.

Ia memandang foto ayahnya yang terpampang di sudut ruangan. Luhan menatap foto mendiang ayahnya itu dengan pandangan sedih.

“annyeong appa. Appa aku lelah. bisakah kau kembali dan membantuku menjalani hidup rumit ini? Aku telah kehilangan Taeyeon appa. Maafkan aku” ucap Luhan menunduk.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตัดการเชื่อมต่อ ลู่หานมองโทรศัพท์มือถือมัว ดวงตาของเขาน้ำและความร้อน ไม่รู้สึกว่าดวงตาของเธอได้หลั่งน้ำตาหยดคริสตัลที่ชัดเจน. ประโยคสุดท้ายของแทยอนบอกว่าอกหักจริงๆ มันรู้สึกเสียใจ เสียใจมาก แต่สิ่งที่เขาสามารถทำได้ตอนนี้ข้าวมีกลายเป็นโจ๊ก มันก็สายเกินไป ลู่หานก็ก้มศีรษะลง เสียใจเรื่องที่น่าเศร้าของมิตรภาพของเธอกับแทยอน.... ไม่กี่วันต่อมา ... "คุณมักจะฝันกลางวัน ลูอะไรขึ้น? "ถามลุงจุง ลู่หานถอนหายใจ "Gwenchana" เธอกล่าว. "haishh .. สิ่งที่คุณพูด พ่อปลายจะไม่ชอบมันถ้าคุณดูแลอย่างเฉื่อยชาของ "ลุงจุงกล่าวว่า." คุณไม่สามารถบรรยายผมในวันหนึ่ง? ผมมีความสุขในเดือนนี้ "ลู่หานวายนวดขมับ. ลุงจุงถอนหายใจ "ฉันจะไม่ menceramahimu ถ้าคุณไม่ได้อย่างต่อเนื่องเป็นเช่นนี้ เข้าใจไหม? "กล่าวว่าลุงจุงรีบไปข้างหน้าลู่หาน." ผมเข้าใจ "วางแผนครอบคลุมลู่หานเมื่อได้ยินเสียงประตูดังกล่าว เขาถอนหายใจ ดูเหมือนว่าถอนหายใจออกเป็นงานอดิเรกของเขาในเดือนนี้. เขามองไปที่ภาพของพ่อของเขาที่อยู่ในมุมของห้อง ลู่หานพระบิดาผู้ล่วงลับของเขาจ้องมองไปที่มันด้วยตาเศร้า. "annyeong Appa พ่อผมเหนื่อย คุณสามารถกลับมาและช่วยให้ผมที่จะมีชีวิตที่มีความซับซ้อนเช่นนี้? ฉันได้สูญเสียพ่อของแทยอน ขอโทษนะ "ลู่หานลงกล่าวว่า